Goście wystawy.

---

Jan Olech - burmistrz Ustki.

---

Najmłodszy uczestnik.

---

Oliwia Bartuś.

---

Zbigniew Bartuś.

---

Zofia Bartuś.

---

Może to zabrzmi niepokojąco, ale moja szczerość jest prawdziwa. Ale żeby mieć ku temu podstawy tak napisać jak brzmi ten tytuł, to najpierw trzeba być „kulturalnym” odbiorcą Kultury.

Zostałem zaproszony na wernisaż, a właściwie na dokonanie Pracy Twórczej przez minione ostatnie 25 lat, malarza i fotografa Zbigniewa Bartusia, zamieszkałego w Ustce. „Dom Kultury” jest odpowiednim miejscem, by zebrali się ci, którzy tej „kultury w sztuce” pożądają. I to się sprawdza, bo nikt na siłę na takie spotkania nie przychodzi, a z jakimś szacunkiem co do samego twórcy – który, jak właśnie Zbigniew Bartuś nie jest (głośny w swych dokonaniach), na pierwszych stronach gazet. O nie, zbyt Zbyszek jest cichym i spokojnym autorem swoich dzieł, by musiał ostentacyjnie biegać po mieście i grzmieć na strony, że artystą się bywa. – Artystą można być w zaciszu, i tworzyć. A od krzyków mamy tych innych z innej branży, no oczywiście (polityka) to nie jest dzieło sztuki, choć ci wybrani przez społeczność starają się takowymi iluzjonistami być – bywać.

Nie spodziewałem się że aż tylu ludzi zapełni tę salę. Na ścianach prace bohatera wieczoru. Obrazy i fotografika. Trzeba dodać, że Zbyszek z zawodu jest „złotnikiem”, i jego artyzm w biżuterii jest nieoceniony. Trzeba też szukać nowych wzorów w sztuce wymaganej, by przyciągnąć klienta do zakupu. W ogóle cała Rodzina Bartusiów, to artystyczne dusze. Żona Zbyszka, Zosia Bartuś to rozpędzona temperamentem i ekspresją kobieta, która ma tyle polotu i wigoru, że można jej zdrowia pozazdrościć. I z tego cudownego małżeństwa, (powstało ich biologiczne dzieło), to Oliwia, ich córka. W klimacie sztuki i artyzmu wychowywała się w domu, i proszę, pisze wiersze i teksty do piosenek, a jak śpiewa ! Z zawodu jest piosenkarką – choć studiuje dziennikarstwo na uczelni w Gdańsku.

Ale miałem pisać o Zbyszku. Byłem zaszokowany ilością mediów. Media mają swoich ulubieńców, no tak to już jest. Zbyszek – jak wiem za nimi nie przepada. Jest, jak na wstępie napisałem, „cichym artystą”. Można dopisać, że o sobie mówi najskromniej i krótko. A tu przecież jest co mówić, jest o czym; przecież to już 25 lat pękło z kalendarza.

Jednak przez te lata Zbigniew Bartuś miał kilka wspaniałych pomysłów na Ustkę, by bardziej rozciągnąć ten prowincjonalny krajobraz tutejszych twórców, tylko nie chcieli go słuchać poszczególni weterani we władzach lokalnych. Oni mają swoje światy... Fakt, są obecni na tego rodzaju imprezach, ale o inwestycjach w kierunku samych twórców, wolą nie rozmawiać. Wiadomo, odpowiedź schematyczna do tej pory trwa: „Skąd wziąć na to finanse”? No i wpadamy w pułapkę XXI wieku; pieniędzy jak nie było tak nie ma. A przecież „Kultura”, a przecież „Sztuka” zamiera wówczas pozrywana i jakoby obca. Całe szczęście, że umiemy się troszeczkę integrować. I przychodzimy, rozmawiamy, składamy jubilatowi kwiaty, lampkę wina wypijamy i wracamy do swoich spraw. A artystę zostawiamy w anielskim spokoju, niech dalej tworzy dla nas, promując nasze miasteczko, wciąż skołatane prędkością życia. Bo takie są prawa cywilizacji.

12.05.2008 r.

Zbigniew Bartuś – ustecki artysta malarz i fotografik

W usteckim Domu Kultury w ramach obchodów 25 lecia Amatorskiego Klubu Plastyka odbył się wernisaż pracy artystycznej (malarstwo i fotografia) Zbigniewa Bartusia. Artysta jest znanym również ze swojego zaangażowania społecznego oraz zawodowego. Przez wiele lat prowadził zakład wyrobów złotniczych i artystycznych. Niedawno przeszedł na emeryturę. Jego żona Zofia jest aktywną działaczką samorządową i kulturalną. Córka państwa Bartusiów Oliwia jest wokalistką zespołu rokowego Arshenic.