Anna z Talewskich Piotrowska

---

„Mufmi teatr tańca”, to kontynuacja przedsięwzięcia artystycznego Anny Piotrowskiej, znanego wcześniej jako Teatr Tańca Dystans. Tym samym jego twórczyni kieruje swoją pracę choreografa oraz tancerki na nieodkryte, świeże, a zarazem bardziej świadome, pełniejsze spojrzenie na taniec, teatr i to co między nimi może się wydarzyć, co z nich można wydobyć.
Siedzibą Teatru jest Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa - /Al. Niepodległości 141/, gdzie codziennie odbywają się zajęcia. Każdy kto pragnąłby rozwijać się w kierunku tańca współczesnego może dołączyć do grupy, gdyż jak twierdzi Anna Piotrowska- choreograf: „Piękne w tańcu współczesnym jest to, że nigdy nie jest na niego za późno, wbrew klasycznemu myśleniu. Warto rozwijać swoją osobowość poprzez ruch. Doświadczać uwalniania emocji i wyobraźni. Kreować ruch, dopasowywać się do przestrzeni, bawić się abstrakcją i absurdem - to jest przygoda…”
Fundacja Rozwoju Tańca i Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa w dniach 14 - 16 grudnia 2007 r byli organizatorami 3 wieczorów z "mufmi teatr tańca". Na scenie Klubu zaprezentowane zostały 4 premierowe przedstawienia: "papa papu", "Gemini_after", "CoCo_Klimt", "Bóg 8 Dnia" i znane już wielu widzom "4 Róże dla Lucienne" w reżyserii i choreografii Anny Piotrowskiej.
Sztuki te zostały zrealizowane dzięki finansowemu wsparciu Miasta Stołecznego Warszawa w ramach sezonu teatralnego_eferte_2007.
Ponadto wystawienie tych sztuk zawarte jest również w programie "Inwazja Sztuki Niezależnej re:wizje".
*
„papa papu”
przystań objęcia cennego…
reżyseria i choreografia: Anna Piotrowska
kreacja i wykonanie: Anna Białecka i Wacław Gaworczyk
muzyka: Aleksandra Gryka
Na ławeczce skrzywionej miłości siedzieli oboje. Kochali się – to fakt. Nikt nie wie dlaczego. Skąd fascynacja w miłości. Czy to zrozumienie zlepione miodowym płaczem.
Cukierek słodki, twarda landrynka. Kolorowa ułuda topniejącego i kurczącego się czasu. Tak mało jest czasu. Tak mało czasu na miłość. Trzeba zdążyć przed innymi, przed samym sobą. Trzeba być pierwszym i najlepszym. Każde spotkanie jest niepowtarzalne i wyjątkowe. Trzymać Cię za rękę, to jak prowadzić świat. Obejmować Cię to jak zapuszczać kwiaty i pleść z nich owocowe dywany rozkoszy. Namiętność – niewiadoma, niezliczona ilość uniesień. Chmurnych kształtów, takich pełnych i doskonałych. Niesieni na chmurze, wiemy dokąd zmierzamy. Płyniemy po szczęście doskonałości. Szczęście idealne jak turkusowe jabłko z granatowym ogonkiem. Czy istnieje takie? Nie wiem? A czy istnieje szczęście? Nie wiem.
Leżeć obok ściany niewiedzy jest bolesne. I trudno przebić się przez ścianę – mur. Kopiąc w drzwi – musisz uważać, by nie zrobić dziury, która obnaży wszystko. Słabość i małość. Boisz się być niedoskonały. To trudne wyzwanie. Jak cieszyć siebie samego nie raniąc drugiej bliskiej osoby.
Stara latarnia patrzyła na puste miejsce. Grzała je co wieczór licząc na przyjście miłości. Nie liczyła na spotkanie dojrzałego kwiatu. Chciała dawać ciepło i cierpliwie trwać. Wystarczy podpalać miłość, wtedy ma szansę płonąć. Czy warto spłonąć?
Jak można wyrazić miłość do drugiego człowieka, nie wyrzekając się miłości do siebie. Czy zrozumienie drugiej osoby musi być kosztem, ceną nie kochania siebie i zaprzestania realizacji własnych marzeń. Oczywiście czy marzenia są zawsze słuszne? Czy każde marzenie może i musi być spełnione? Gdzie zdrowy rozsądek i racjonalizm?
Papa papu, papa życie, papa marzenie, papa spełnienie. Papa zgodo na wszystko: na szarość i kolor, na śmiech i płacz.
Papa pokarmie…chciałam Cię zjadać do końca, najadać się nieustanne.
Rozmowa z Tobą jest nieskończonym oceanem. Oceanem wyrozumiałości, miłości, dobra, pogodności i łagodności. Jesteś przystanią objęcia cennego.
Anna Piotrowska, Warszawa, 27 września 2007, 01:48
*
„Bóg 8 Dnia”
koncepcja, reżyseria i choreografia: Anna Piotrowska
kreacja i wykonanie_mufmi teatr tańca: Mirela Baciak, Aleksandra Bożek, Magda Charczuk, Anna Kaźmierowska, Olga Szypulska, Aleksandra Zdunek
muzyka: Aleksandra Gryka
konsultacja scenograficzna: Tatiana Rasała, Marta Rzeźnik
charakteryzacja: Agnieszka Rudzińska
osoby: Matka Rene Magritte’a, Georgette – żona Rene Magritte’a, Lou – pies Georgette i Rene, Fantomy, Rene Magritte
Kim jest Bóg 8 Dnia? Ideałem odchodzącego zła, czy nadzieją na to, co nie nadejdzie. Dlaczego tylko 7 dni. Dlaczego nie osiem. Bóg – mężczyzna, Bóg – potęga, Bóg – strach, ósmego – niewiadoma. Zagadka na którą nie znam odpowiedzi. On patrzy i podgląda, dziwi się kobietom. Widzi je piękne, wydaje się, że rozumie ich świat, ich potrzeby. Jest skrupulatny w widzeniu i w zaspokajaniu ich potrzeb. One są szczęśliwe u jego boku. Ufają mu z naiwnością dziecka. Wiedzą, że należą do niego. Wiedzą, że są ideałem, bez względu na to kim są: kobietą, pół rybą, pół kamieniem, pół mężczyzną, kobietą bez ust, bez twarzy, bez tożsamości, małą dziewczynką zjadającą ptaka, kobietą, której usta zamknął motyl, kobietą, która pragnie dziecka i w zamian ma psa, czy też kobietą, która ucieka wciąż przed życiem patrząc na rwącą rzekę.
Czy Bóg 8 Dnia jest marzycielem, przechadzającym się po krainie nocy i dnia, gdzie światło zmienia swoje znaczenie. W dzień świeci księżyc, w nocy zapala się słońce. Czy też Bóg 8 Dnia zagląda w każde okno – okno życia i namacalnej rzeczywistości, którą można zmierzyć i przemierzyć do ostatniego pyknięcia fajki.
Bóg – spada na ziemię gęstym deszczem w melonikowatej postawie. Udaje, że go nie ma, a jest wszędzie.
Tylko smutno mi, bo ten Bóg nie jest szczęśliwy. On nawet nie wie, że jest Bogiem, nie wie, że nikt o nim nie wie i oni nie wiedzą, że go nawet nie ma.
A gdyby wiedzieli, że jest? Może nie byłoby siedmiu dni…..byłby tylko jeden, jeden-ósmy, pierwszy po siódmym, czyli ósmy.
Czym jest liczba osiem? Osiem jest równowagą – pomiędzy dobrem a złem. Po stronie dobra jest mniej zła, a zło przeważa dobro. Osiem to płynna nieskończoność, która trwa w ciągłym ruchu.
Anna Piotrowska_inspiracje obrazy Rene Magritte
Warszawa, 1.10.2007, 01:24
*
ANNA PIOTROWSKA
Tancerka, choreograf, instruktor tańca współczesnego, Fundator i Prezes Zarządu Fundacji Rozwoju Tańca (www.eferte.neostrada.pl), założycielka „mufmi teatr tańca” przy Klubie Dowództwa Garnizonu Warszawa (dawny Dystans, 1995 r. Warszawa). Ukończyła: kurs instruktorski tańca współczesnego w Krakowie, Prywatną Wyższą Szkołę Businessu i Administracji (Warszawa) – studia magisterskie - kierunek zarządzania, Wyższą Szkołę Ekonomiczno-Informatyczną (Warszawa) – studia licencjackie, Państwową Szkołę Stenotypii i Stenografii (Warszawa). Studentka Studium Reżyserii Teatralnej przy DŻP w Warszawie
Pomysłodawca i koordynator: wieczorów tanecznych Teatru Tańca Dystans DWP / mufmi teatr tańca, Ogólnopolskiego Festiwalu Tańca Współczesnego PolemiQi (od 2000 r.), Warszawskiego Wieczoru Tańca Współczesnego kierunek.(0-22).taniec, polskiej edycji Międzynarodowego Festiwalu „Solo & Duo Dance Festival” w Budapeszcie, warsztatów choreograficznych „eferte_LABORATORIUM CHOREOGRAFII”, letnich warsztatów tanecznych na Kaszubach, programu „British4Polish Dance – kierunek.Londyn_Warszawa”, „kierunku.Budapeszt_Warszawa.taniec”, „ATAKU PRZESTRZENI” – warsztaty i improwizacje w różnych przestrzeniach architektonicznych.
Laureatka „Solo and Duo Dance Festival” (Budapeszt 2005 i 2006), juror tego Festiwalu w 2007 r.
Stypendystka “British Council Awards 2004 – Young Polish Arts Entrepreneur”
Producent przedstawienia Theatregroup TRAVA – Berlin “2MORELESS”
Juror Doliny Kreatywnej programu TVP2 w dziedzinach taniec i animacja kultury.
*
Tak m.in. o Annie Piotrowskiej mówi Sonia Nieśpiałowska z Fundacji Kino Tańca:
„Anna Piotrowska jest jednym z najzdolniejszych polskich choreografów młodego pokolenia i najaktywniejszym obecnie animatorem kultury w dziedzinie tańca współczesnego.
Jej prace były docenione dwukrotnie w Budapeszcie, oraz w Warszawie i Kaliszu. W twórczy sposób wykorzystała stypendium British Council Awards 2004 współpracując i rozwijając przez dwa kolejne lata kontakty z londyńskimi pedagogami tańca.
Jedną z najcenniejszych zdolności Anny Piotrowskiej jest umiejętność skupiania i zapraszania do współpracy wielu zdolnych, młodych ludzi, których werbuje do świata tańca i teatru, jak i promuje m.in. poprzez Festiwal PolemiQi.
Piotrowska poprzez „mufmi teatr tańca” /Teatr Tańca Dystans/ od dekady kształtuje młode pokolenie tancerzy tańca współczesnego. Organizowane przez nią liczne warsztaty z najlepszymi pedagogami (zarówno z Polski, jak i Europy), m.in. intensywne letnie kursy na Kaszubach oraz autorskie projekty eferte_LABORATORIUM CHOREOGRAFII, dają możliwość rozwoju techniki i uczą sztuki choreografii.
Piotrowska zainicjowała Festiwal PolemiQi – jedyny taki festiwal, który pozwala młodym zespołom, choreografom i tancerzom z całej Polski prezentować swoje prace w Warszawie, organizuje warszawskie wieczory tańca, umożliwiając tym samym wymianę doświadczeń i oferując publiczności spotkania ze sztuką tańca”.
*
Ciąg dalszy…
Anna Piotrowska z domu Talewska…
…pochodzi z kaszubskiej rodziny zamieszkującej pogranicze Kaszub i Borów Tucholskich Ziemie Słupską, Zabory i Gochy. Od wielu lat nad jeziorem Gwiazdy w Borowym Młynie organizuje warsztaty tańca. Urodziła się w Człuchowie a po przeprowadzce się rodziców do Słupska tu wychowuje się. Wrasta w to miasto, które staje się jej lokalną Ojczyzną, tu chodzi do Szkoły Podstawowej nr 15 (na ul. Leszczyńskiego) a następnie do LO nr 2 na ulicy Mickiewicza.
Z działalnością w zakresie zajęć teatralnych a przede wszystkim tanecznych zetknęła się po raz pierwszy, uczestnicząc w zajęciach w Ośrodku Teatralnym Rondo Wojewódzkiego Domu Kultury w Słupsku. Jej instruktorką była Katarzyna Suliga. Posiane w Słupsku ziarno zaowocowało kolejnymi szczeblami w jej rozwoju artystycznym i wykształceniu. O czym wspominaliśmy powyżej.
W 1995 roku Anna Piotrowska zakłada Teatr Tańca „Dystans” a w 2003 powołuje Fundację Rozwoju Tańca, której jest prezeską. Od tej pory charakter jej działalności znacznie się poszerzył nie tylko o działalność artystyczną ale także w zakresie edukacji a także na polu przedsięwzięć menadżerskich.
Jest ona autorką wielu spektakli teatralnych, choreografii, jest wspaniałą aktorką i doskonałą reżyserką i choreografem. Uczestniczy w festiwalach i przeglądach krajowych oraz zagranicą zdobywając na nich wiele wyróżnień zespołowych i indywidualnych. .
Jest mężatką. Mąż Tomasz. Jest mamą Aleksandry (lat 10 lat) i Małgorzaty (lat 6) . /tz/