Wacław Pomorski- autoportret

---

Nie pytaj czemu
boję się
życia - tej oschłej drzazgi
wbijanej w skronie
Czemu wzdrygam się
gdy odsłaniam pamięcią
te wciąż betonowe ściany
podstawiane do przejścia

Jestem
po ludzku słaby
i ludzka bojaźń
nie jest mi obca
Ale w życiu - jak w kuźni
żywe jest tylko to
co przeszło próbę ognia
żyje - co przekroczyło
próg śmierci

*
Powyższy wiersz pochodzi z jego tomu poetyckiego – Strony obecności. Fragment wiersza został wykorzystany jako motto na tablicy Obelisku Pamięci w Wierzchocinie na Gochach, który uroczyście odsłonięto 11,11. 2007 roku. /tz/