Stoją w pogrzebowi kaplëcë
i wëbôczë Wastno Anno,
że Jakoś nie jidze mię nen różëńc.
Wchôdają ksãża...,
a jô rozmiszlóm ó Twójim datku na budowa kóscola,
zaóbszczãdzonym z pieniãdzë ód chłopa na jedzenie,
a trzimanym na darënk roczëznë dló niego...
Wchôdom znowa
w nen Twَj Mój dom.
Uśmiechom sã do Ce za nã bialogłowską mądrosc:
BIAŁKA, JEŻLE CHCE W ŹEŃBIE UTRZIMAC ZGODA,
NIEJEDNO MUSZI PRZEMILCZEĆ,
CZASÃ GRZËMÓT JE POTRZEBNY,
A CZASÃ TRZEBA UCËCHNĄC, CZEJ SÃ CZËJE, ZE SÃ PRZESADZËAŁO.
CZËJA NEN TWÓJ SZLACH PO SZLACHU PIÃKNY CËRPLËWÓTË,
COBË ROZMIÔC CZŁOWIEKA
TAK CZASÃ OPARZONEGO I TAK BARO DOBREGO.
BEŁ DOBRI, BO CZËŁ TWOJĄ DOBROĆ TEN,
CHTËRNËGÓ ŻËCE UCZËLO,
CO TO ZNACZI MIEĆ KÓGÓS BLËSCZEGÓ I DOM.
SMIEJETA SÃ TERÔ Z NECH ÓSOBLËWECH KARTELUSZKÓW:
TWOJI - Z ZAPISONEMA WËDÔWKAMA Z TIDZENIA
I KَLCZI Z WEBÔCZË MIE.
Pomian niese słowa Twojego chłopa
po prawosławny Wileji u znajemech:
Witro, w nem czasu, ju mdzemë u se,
Haneczko, u se, w swójim dodómu.
„...Pón z Tobą..-" - włączëwóm są w różëńc.
Westrzód wëstrojonech drëchów Annë
przecyskô sã ósoblëwi bialcësko
w niebiesczim, ukwieconym jedwôbnym szortuchu,
w trzejkańcati malinczi chustce na głowie,
w kaplószkach i apartnech, jak na no cepło, wełnianech nogawiczkach.
Chce przedostać sã jak nôblëżi.
Czë to Elga Kryzel,
usmiechniãtô szkółowô drëchna Annë?
Może to Agata, do jaczi nie udało sã dotrzeć,
abó milecznô cotka Mala,
z chtërną so rozpowiôdała gestama?
A może chtos z żebrôków,
dló chtërnech trzimała chleb w robóce
abó chto z nech bezróbotnech,
chtërnem dôwała wieczorama 5 groszi?
Przësodóm kół dzywny nieznóny
na łôwce przed kaplecą i dowiôdowóm sã,
że przëszła leno podlôc kwiôtczi na grobie chłopa
i tak jakoś wstąpieła sã pómódlëc za umarłego.
A na moje pitanie zortu, jak sã żëje,
uczëla jem jakbë odpowiedz Wastnë Annë,
na chtërną czãsto pówóliwano sã w robóce:
Od dzys do witra, dzeń po dniu.
Na słëpsczim smãtôrzu czëc zapisone Słowa Annë:
Szczestlëwó, że badã miała dzeckó - dodówom w mëslach.
I staje mie przed óczama
nen óbrôzk Twóji módlëtwë w kóscele,
ta póczestnota biôlczenegó „jô",
ta móc w znôszeniu cãżarów żëcegó
i... wëbôcz Boże, że mię też czasã
je w kóscele ó nã jednã „Stencelkã" za wiele
i musza mërgac,
cobë łza nie kapnana na bluzka.
Jada ze Słëpska
z milecznema lëpusczima zrzesczeńcama.
Zdrzã w okno na nasze kaszëbscze łasë
i wtórzã śpiewowi z utowegó radia:
„Być kobietą, być kobieta---"
