---

Historia z jednej fotografii
Prezentowane zdjęcie z 1932 roku przedstawia ww. rodzinę. Poniżej prezentuje jej poszczególnych członków oraz wspominam ich drogę życia.
1. Julian Lemańczyk (ojciec)s. Juliana Marii ur. w Borzyszkowach 12.02. 1895 roku. Zmarł w Miastku 20.07.1983 r. tam jest pochowany.
W ostatnich latach życia mieszkał u syna Mieczysława w Miłocicach.
Jako dziecko szybka został osierocony – ojciec zmarł gdy miał 3 – 4 lata (nie pamiętał go) tj. ok. 1900 roku, matka gdy miał lat 12 (ok. 1907 r.).
Dorastał pracując jako najemnik u gburów, po czym za pracą ruszył w głąb Niemiec. Tu zastaje go wojna (I-wsza) zostaje powołany do wojska niemieckiego . Walczył na froncie zachodnim, tam we Francji dostaje się do niewoli. Z niewoli trafia do tworzonej przez gen. Józefa Hallera Armii Polskiej, w której szeregach wraca do odrodzonej Polski. Bierze udział w wojnie bolszewickiej w 1920 roku. po jej zakończeniu znalazł się w oddziałach ochraniała przejmowanie jednego z północno – zachodnich odcinków granicy II RP z Niemcami. Był w drużynie armii Hallera, która uczestniczyła w procesie ustalania granicy na Gochach, m.in. w Borowym Młynie przy j. Gwiazdy. W okresie II RP był funkcjonariuszem SG Inspektoratu Chojnice. Służbę pełnił na terenie różnych placówek na terenie tego powiatu. W dniu wybuchu II wojny pełnił służbę na posterunku w Dywanie k/Dziemian
W miedzy czasie ożenił się z Martą Krauze z Katarzynek parafia Borowy Młyn , która zmieniła nazwisko (zostało to odnotowane w dokumencie ślubu) na Kruza. Powód – było ono polsko brzmiące co było ważne dla pracy w SG jej męża.
Julian poznał swoją żonę właśnie w Katarzynkach, bowiem w gospodarstwie Krauzów był zakwaterowany w 1920 roku podczas wytyczania granicy. Po paru latach Marta i Julian Lemańczykowie kupili dom w Wierzchocinie, którego część oddali pod potrzeby placówki granicznej. Tu w Wierzchocinie urodziło się ich ostatnie dziecko – syn Kazimierz (1934 r.)
Po II wojnie po powrocie z niewoli Julian był listonoszem w placówce pocztowej Borowy Młynie. Ze względu na swój wiek i częściowy niedowład nóg, w wykonywaniu obowiązków pomagał mu syn Kazimierz. Po przejściu na emeryturę Julian Lemańczyk przeprowadził się do syna w Miłocicach, a dom sprzedał spokrewnionymi z nim Tyborom.
2. Marta Lemańczyk (żona – matka)z d. Krauze vel Kruza ur. w Katarzynkach 6. 11. 1895 r. zmarła 19.09. 1974 r. w Miastku i tam jest pochowana.
Dzieci:
1.Jan (Janek) ur. 1.11 1921 r. – zmarł ( ostatnio widziany w wiezieniu chojnickim – gdzie był zatrzymany przez Gestapo – 8 sierpnia 1939 roku. Widział go niejaki p. Popracki z Chojnic (znał Janka), którego zatrzymany Janek prosił o pomoc. Popracki był świadkiem jak Janek był przez Niemców maltretowany. Od tego czasu ślad po Janku Lemańczyku zaginął.
O okolicznościach jego zatrzymania i śmierci piszę w swej książce „Ich Losy” Benedykt Reszka, oraz w naszym magazynie Naji Gochë publikowaliśmy nt. życia i śmierci Juanka relacje .jego brata Albina mieszkającego w Darłowie.
2.Albin ur. 2 marca 1923 roku. Jest emerytowanym nauczycielem. Pracował w szkołach darłowskich. Jest mieszkańcem Darłowa.
3. Mieczysław ur. 4.04. 1925 r. U niego na tzw. „dożyciu” mieszkali jego rodzice MJ Lemańczykowie. zmarł 16 września 2007 roku. Był nauczycielem a także dyrektorem SP w Miłocicach. Jest pochowany w Miastku.
4. Anna Lemańczyk Tocha ur. 26.07 1928 rok – zmarła 27.09. 2001 r,. w Człuchowie, tam jest pochowana.
Jej mąż był nauczycielem - pochodził z Żołny, uczył w szkołach Sokole k/Czarnego i w Wierzchowie.
5. Józef ur. 1.07.1930 r – zmarł 12. 03. 2004. Był po zapaleniu opon mózgowych niesprawnym. Był pensjonariuszem Domu Opieki w Żydowie gdzie zmarł.
6. Kazimierz ur. w maju 1934 roku. Od wielu lat był mieszkańcem Lasek a aktualnie Warszawy. Jest wieloletnim prezesem warszawskiej Spółdzielni Rękodzieła Artystycznego „Nowa Praca Niewidomych”. Sylwetkę Prezesa K. Lemańczyka obszernie prezentowaliśmy na łamach naszego magazynu w nr 1-2/2008r. w artykule „Kazimierz Lemańczyk – warszawiak z Wierzchociny na Gochach”./-/