ZDROWIE

Nerki

Nerki są naturalnym filtrem naszego organizmu. Z przepływającej przez nie krwi eliminują substancje szkodliwe, które potem są wydalane z moczem. Nerki odpowiadają również za odpowiednie nawodnienie naszego ciała, produkują hormony i dlatego każda ich choroba, a szczególnie przewlekła, odbija się zawsze na ogólnym stanie zdrowia.
Chorobę nerek sygnalizuje najczęściej ostry, dominujący ból w dolnej części pleców. Niestety nie zawsze. Czasami nerki zaczynają gorzej funkcjonować, a pacjent nie odczuwa żadnych dolegliwości. Choroba rozwija się skrycie i źle filtrowana krew przenosząc szkodliwe substancje zatruwa organizm.
Najczęstszą przyczyna choroby nerek jest zakażenie bakteryjne, zwykle rozprzestrzeniające się z dolnej części układu moczowego, tj. pęcherza lub cewki moczowej. Na większe ryzyko zachorowania są narażone osoby cierpiące na kamienicę nerkową, cukrzycę, kobiety w ciąży oraz mężczyźni z przerostem gruczołu krokowego.
Przy ostrym zapaleniu chory ma wysoka gorączkę, nudności , czasami wymioty i ostre bóle w okolicy krzyża, a także częste, bolesne oddawanie moczu. Analiza moczu wykazuje obecność białych ciałek i bakterii. Leczenie polega na podawaniu odpowiedniego antybiotyku, a w łagodzeniu bólu pomaga nagrzewanie okolicy krocza. Zwykle po 2-3 dniach następuje poprawa.
Niezwykle poważną, choć rzadką, chorobą jest zapalenie kłębuszków nerkowych. To właśnie w nich oczyszcza się krew. Leczenie jest długotrwałe i zwykle odbywa się w szpitalu, ponieważ niezbędna jest stała kontrola nerek.
Często następstwem powtarzających się nie do końca wyleczonych ostrych zapaleń miedniczek i kłębuszków nerkowych są przewlekłe schorzenia nerek. Mogą one doprowadzić do zupełnego uszkodzenia nerek, a wtedy jedyną metodą utrzymania pacjenta przy życiu jest stała dializa lub przeszczep.
Warto pamiętać, by przynajmniej raz w roku, nawet wtedy, gdy nie odczuwamy żadnych dolegliwości, zrobić analizę moczu. Kontrolować co jakiś czas ciśnienie krwi, gdyż nadciśnienie może uszkodzić delikatne naczynia krwionośne nerek. Skrupulatnie leczyć wszystkie zakażenia dróg moczowych, nosić ciepłą bieliznę oraz ograniczać spożywanie soli i alkoholu. Ważne jest również, by pić dużo płynów. Dzięki temu nerki wytwarzają więcej moczu i bakterie z dróg moczowych są dokładnie wypłukiwane.

LEKI - Z NATURY APTEKI

Hyzop lekarski

Roślina ta zyskała uznanie ludzi od niepamiętnych czasów, jej właściwości lecznicze znano już w starożytności. Zawiera ona w sobie, sporo olejku eterycznego, oraz fitosterol, flawonoidy, trójterpeny i garbniki. Napar z 1 łyżeczki suszu i szklanki wrzątku, parzony pod przykryciem 15-20 minut, można pić 2-3 razy dziennie po ½ szklanki. Jest to idealny środek do leczenia zaburzeń trawienia, takich jak: wzdęcia, nadmierna fermentacja jelit oraz nieżyty żołądka i jelit. Ponadto można go stosować jako skuteczny środek wykrztuśny i odkażający. Herbatka z ziela hyzopu i liści szałwi, połączone ze sobą w równych proporcjach, to doskonały środek zmniejszający wydzielanie potu. W stanach zapalnych jamy ustnej i gardła, dobrze jest płukać je herbatą z ziela hyzopu dodając do niej porcje miodu i mocnego octu
/po jednej łyżeczce na szklankę herbaty/.

POŻYWIENIE

Życiodajne białko

Białko to podstawa każdej komórki ludzkiego ciała, także krwi, kości, włosów. Jego źródłem są : mięso, sery, jajka, mleko, soja, soczewica i inne strączkowe. Wegetarianie nie zadowalają się białkiem roślinnym, ale dla dzieci, rosnącej młodzieży oraz osób starszych, których organizmy nie przyswajają tak łatwo wszystkich substancji odżywczych, mięso jest niezbędnym składnikiem codziennego jadłospisu.
JAKIE GATUNKI WYBIERA I JAK JE PRZYRZĄDZA ?
• Kupując mięso, decydujmy się na drób, cielęcinę, chudą wołowinę. Wyeliminujmy, albo choć ograniczmy wieprzowinę, zwłaszcza poprzerastaną tłuszczem. Starajmy się jak najdokładniej wykroić każdą jego warstwę.
• Pamiętajmy, że podroby to „cholesterolowe bomby”. Szczególnie wątróbki, uważanej za czasów naszych babć za symbol zdrowego jedzenia, powinny unikać osoby po czterdziestce. Podajmy natomiast ja częściej anemicznym dzieciom.
• Przyrządzajmy mięsa gotowane i podawajmy w dobrze dobranym sosie. Pieczmy je zwinięte w lekko natłuszczoną folię w piekarniku nagrzanym do 200 stopni C. Porcja kilogramowa będzie gotowa po 1 godzinie, aromatyczna i soczysta. Nie wytrzymają z nią porównania kotlety smażone na smalcu w przesiąkniętej tłuszczem panierce.
• Gotujmy codziennie zupy na wywarach jarzynowych. Esencjonalny rosół zawiera dużo tzw. ciał purynowych, które odkładają się w stawach i przewodach moczowych.
• Zamiast tłustych wędlin, „ukochanej” przez Polaków szynki i kiełbasy, dodajmy do kanapek pieczoną w domu chudą wołowinę czy udziec indyczy. Trzeba je doprawić pikantnie ziołami, a będą mile widziane na przyjęciach.
• Jak najczęściej zastępujmy mięso rybami. To nieocenione, a dużo tańsze i zdrowsze źródło pełnowartościowego białka. Podawajmy je gotowane. Dziś, gdy mamy żelatynę instant i mrożoną włoszczyznę, przyrządzanie ryby w galarecie to kwestia paru minut.

Porady geodety

Rozgraniczenie nieruchomości

Rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów.

Wniosek o rozgraniczenie składa się w przypadku zaistnienia sporu bądź też jeśli zachodzą wątpliwości co do przebiegu granic. Osoba zainteresowana rozgraniczeniem we wniosku najczęściej wskazuje nazwisko geodety posiadającego odpowiednie uprawnienia zawodowe, z którym uprzednio umówiła się co do terminu i ceny wykonania dzieła. Organem właściwym w sprawie o rozgraniczenie od 1 stycznia 1999 roku jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Strona postępowania rozgraniczeniowego może być, obok właściciela, współwłaściciela, każda osoba, której przysługuje prawo korzystania z gruntu, a w szczególności użytkownik wieczysty, posiadacz samoistny, a także osoba, której w stosunku do danej nieruchomości przysługuje ograniczone prawo rzeczowe, z którego korzystanie uzależnione jest jakikolwiek sposób od wyniku rozgraniczenia.
Zgodnie z art. 152 kodeksu cywilnego właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów, oraz przy utrzymaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie.
Rozgraniczenie nieruchomości może nastąpić w trybie postępowania administracyjnego bądź w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sąd przeprowadza rozgraniczenie nieruchomości, jeżeli toczy się przed nim sprawa o prawa własności lub o wydanie nieruchomości lub jej części.
Pod roztrzygnięcie sądu sprawa o rozgraniczenie trafia także, jeżeli w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nastąpi spór i nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, bądź gdy strona z wydana decyzja się nie zgadza. O wszczęciu postępowania o rozgraniczenie decyduje wójt, burmistrz lub prezydent miasta przez wydanie postanowienia, w którym to, bądź też w odrębnym piśmie upoważnia wskazanego przez stronę lub przez siebie geodetę uprawnionego do dokonania czynności rozgraniczenia. Na postanowienie o wszczęciu postępowania zażalenie nie przysługuje.
Upoważniony przez organ geodeta ustala przebieg linii granicznych na podstawie znaków i śladów granicznych, map i innych dokumentów geodezyjnych oraz punktów osnowy geodezyjnej. Po zbadaniu dokumentacji wzywa strony do stawienia się na gruncie. Wezwanie na grunt odgrywa doniosłą rolę z formalnego punktu widzenia, jest to bowiem jedyna sytuacja, w której geodeta „wzywa” , w innych wypadkach może tylko „zawiadomić” bądź „poinformować” o danych czynnościach. Wezwanie powinno być dostarczone stronie przynajmniej na 7 dni przed wyznaczonym terminem rozgraniczenia, w przeciwnym razie strona może żądać ponownego przeprowadzenia ustalenia granic.
W dokumentacji muszą znajdować się zwrotne poświadczenia odbioru wezwania przez stronę, zwłaszcza że nieusprawiedliwione niestawiennictwo którejkolwiek ze stron w ustalonym terminie i miejscu nie wstrzymuje czynności geodety. Podczas czynności rozgraniczenia geodeta skłania strony do ugodowego załatwienia sprawy. Wskutek tego strony mogą zawrzeć przed geodetą ugodę, która ma moc ugody sądowej – jest podstawą egzekucji komorniczej. Aby ugoda rozgraniczeniowa była ważna, obok geodety występującego jako współuczestnik postępowania, muszą ją podpisać wszyscy właściciele /współwłaściciele, małżonkowie w razie ustawowej wspólności majątkowej/ oraz użytkownicy wieczyści, przy czym wymagane jest także, aby stan prawny rozgraniczanych nieruchomości był uregulowany, co geodeta powinien uprzednio sprawdzić. Jeżeli strony nie zawarły ugody, geodeta przeprowadza czynności rozgraniczenia, poczym sporządza protokół graniczny, który obecne na gruncie strony winny podpisać. Jeżeli któraś ze stron nie podpisze protokołu granicznego, nie wstrzymuje to dalszych czynności geodety w sprawie. Powinien on jednak w protokole zaznaczyć, że strona obecna podczas przeprowadzonych czynności rozgraniczeniowych odmówiła podpisu oraz podać przyczyny odmowy.
Jeżeli materiał przygotowany przez geodetę zostanie pozytywnie oceniony, organ administracji wydaje decyzje o zatwierdzeniu granic w ustalonym toku przeprowadzonego postępowania z pouczeniem, iż strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granic może żądać, terminie 14 dni od doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi

Henryk Chabrowski
Geodeta Powiatu Słupskiego.