Wieś jest usytuowana po obydwu stronach szosy Bytów – Chojnice. Od północnej strony tej wsi znajduje się zarastające jezioro Liponek, zaś od południowej jezioro Głęboczek. Od tej miejscowości odchodzą szosy w kierunku Kiedrowic i Prądzony. Wysokość okolic Lipnicy nad poziomem morza waha się od 155m. do 178m.
Z okolicy są znane następujące znaleziska archeologiczne. K. Kościński wspomina o popielnicach na lipnickich polach. Archeolog L. J. Łuka przywołuje tzw. babę kamienną z Gliśna, która prawdopodobnie stała na kurhanie. W związku z tym kamieniem warto przytoczyć opis darowizny, pochodzący z połowy XIV wieku. Otóż w 1345 roku niejaki Kazimierz nadał w Gliśnie słudze Wiesławowi 44 włók ziemi i granice, opisuje w ten sposób: “od jeziora aż do grobu, który powszechnie mogilnikami nazywają, a leży w środku krzyżujących się dróg, z których jedna prowadzi z Tuchomnia do Tubiatków (W. Sz. zapewne Trzebiatków), a druga od grobu do Glisna”.
Lipnica (Lipenitz) w 1360 roku otrzymała przywilej od wielkiego mistrza Winrycha von Kniprode na prawie chełmińskim, który udzielono niejakiemu Pilgerime. Zobowiązano wówczas mieszkańców do wystawienia dwóch służb rycerskich dla obrony kraju. Do innych powinności należały danina płużna na św. Marcina bpa, jedna miara żyta, 2 funty wosku, 2 kolońskie feningi albo 10 pruskich feningów.
Odnośnie tego przywileju w publikacjach zakradło się szereg niejasności. K. Kościński (Par. Borzyszkowska) podaje, że dziedzicem wsi w 1366 roku był Henryk Tabach, jednak P. Panske mówi o roku 1360 i Pilgerime. Za Kościńskim tę informację powtórzył J. Gierszewski (Borzyszkowy i Gochy t. III s. 37). Henryk Tabach według przywileju z 1360 roku był komturem człuchowskim, a nie dziedzicem Lipnicy.
Dokument z 1492 roku wspomina o przymusie młynnym dla Lipnicy (Lipenitz). Mieszkańcy tej ostatniej przed 1492 rokiem byli zobowiązani do tego przymusu w młynie w Prądzonie, a od tego roku musieli swoje zboże mleć w Borowym Młynie.
Interesujący jest przywilej króla Zygmunta Starego z 1526 roku dla wsi Lipnica, przede wszystkim z zawartego tam materiału nazewniczego jak: Wnuk, Pupka, Krayk, Pich, Pazonka, Zucki, Jant i Zak. Przekładając je na współczesny język, można je określić jako: Wnuk, Pupka, Pych, Pażątka, Suchy i Janta. Są one dzisiaj wielokrotnie ściśle połączone z takimi nazwiskami jak:Wnuk-Lipiński, Pupka-Lipiński, Pych-Lipiński, Pażątka-Lipiński, Suchy-Lipiński i Janta-Lipiński, chociaż istnieją także ich inne połączenia. A więc wspomniane w tym przywileju formy stały się późniejszymi przydomkami drobnej szlachty kaszubskiej.
Źródła dziejowe z 1570 roku przynoszą kolejne dane o kaszubskiej szlachcie z Lipnicy, którą jako stan odnotowano nobilis czyli szlachetny. Oto ich wykaz - według tego źródła: Paulus Klinck, Paulus Suchy, Joannes Wnuk, Michael Wnuk, Adamus Gregorius, Petrus Szak, Thomas Pasząski, Paulus Pech, Jacobus Karskowski, Gregorius Jant, Petrus Pupka, Felix Jant, Jan Wisck. Biorąc pod uwagę dzisiejsze przydomki można je oznaczyć jako Suchy, Wnuk, Pażątka, Pych, Pupka, Janta i Wyszk. Edward Breza wymienia jeszcze dodatkowo do nich - Kraik (Kaszubskie patronimika).
Godne uwagi jest ilość i wielkość ówczesnych “szlacheckich gospodarstw” Otóż M. Grzegorz wyliczył, że całkowity areał uprawny Lipnicy wynosił – 28 łanów. Z kolei prof. Marian Biskup podaje, że w II połowie XVI wieku w wsi były następujące łany: P. Klink 6, z czego 3,5 przypadło na folwark; P. Suchy 1; 2 Wnuków 3,5; A. Grzegorz 1; J. Karskowski 1; 2 Jątów 2,5; 2 Wisków 2. Niektóre podane przez M. Biskupa dane budzą wątpliwości, podobnie jak stosowana przez niego pisownia nazwisk czy przydomków.
Lipnica w tym czasie należała do starostwa człuchowskiego i parafii Borzyszkowy w dekanacie chojnickim.
Na parafianach borzyszkowskich ciążyły nie tylko powinności wobec proboszcza lecz także wobec arcybiskupa gnieźnieńskiego. Z uwagi – jak podałem wyżej, że Lipnicę w całości zamieszkiwała szlachta to musiała ona uiszczać na rzecz arcybiskupa podatek w wysokości 10 groszy.
Mieszkańcy Lipnicy korzystali w tym czasie nie tylko ze swojej własności, ale także z wydzierżawianych dóbr królewskich tj. z ziemi rolnej, lasów i pastwisk.
Dokumenty lustracyjne z 1624 roku tak przedstawiają stan w tym względzie - “lipniczanie od morgów 153 ¾ fl. 41 facit fl. 101”.
Zachowała się również z tego okresu prośba w sprawie wydzierżawienia pastwisk z 1696 roku, pod którą podpisali się Wojciech Szur Lipiński i Adam Pupka Lipiński.
Poprzednio wieś dawała za wolne pastwiska i leżące drzewo w lesie – owies, zaś w tym ww. roku pieniądze: “fl. 12 od morg 31 gr 21”.
Te opłaty uiszczali także Lipczynianie w 1748 roku, płacili je od 41 m(orgów) i 12 pr(ętów) w wysokości 12 florenów.
Regestr poboru podwojennego z 1648 roku określał mieszkańców Lipnicy jako possessores czyli posiedziciele, którzy opłacali od 25 włók folwarcznych i 2 ogrodników 25 flor. i 16 gr. Z kolei dziedzice Lipnicy od 90 morgów folwarcznych w 1682 roku opłacali 1 zł, 3 gr. i 13 ½ dn.
Rejestr parafian borzyszkowskich z 1662 roku sporządzony przez ks. Krzysztofa Prądzyńskiego przynosi kolejne dane o drobnej szlachcie w Lipnicy i jej onomastyce. Odnotowano w nim także nazwiska: Maciej Lipiński Pażątka, Jan Lipiński (Pych), Jan Lipiński Pupka, Jakub Prądzyński, Anna Lipińska, Maciej Lipiński (Wnuk), Wawrzyniec Lipiński, Wojciech Prądzyński, Michał Grabowski, Lipiński Adamowicz, Studziński.
Wprawdzie nie odnotowano tam wszystkich przydomków i nazwisk odmiejscowych razem, jednak – jak zaznacza E. Breza – były one wówczas w użyciu podanych rodzin.
Przy Macieju Lipiński Pażątka, Annie Lipińskiej podano szl. czyli szlachetny, przy Jan Lipiński, Jan Lipiński Pupka, Jakub Prądzyński, Maciej Lipiński Wnuk, Wawrzyniec Lipiński, Wojciech Prądzyński, Michał Grabowski, Lipiński Adamowicz i Studziński przed nazwiskiem umieszczono P. czyli pan, przy Mikołaju i Erneście Pasturz czyli pasterzu dodano utci(wy) = uczciwy. Pozostałe wyrażenia jak panna szlach. służy, czeladnik szlachcic, owczarz, parobek, siostra pańska, komornik wskazują wyraźnie na ówczesne zróżnicowanie zawodowe i społeczne (stanowe), istniejące w środowisku wsi Lipnica. Wśród osób wymienionych w Lipnicy, podobnie jak w Gliśnie byli pochodzenia szlacheckiego, chłopskiego, gburskiego i służby dworskiej.
Na Gochach, w tym także w Lipnicy trwa legenda o rzekomej nobilitacji kaszubskich chłopów, biorących udział w wyprawie wiedeńskiej w 1683 roku.
Nie ma jednak żadnych podstaw źródłowych, potwierdzających ten fakt, bowiem przydomki szlacheckie występowały już przed 1683 rokiem, a nawet w XIV wieku, na co zwrócił uwagę Wacław Odyniec.
Kataster fryderycjański z 1772 roku odnotował w Lipnicy 10 szlacheckich udziałowców, a wśród nich 6 von Lipińskich, von Wysockiego, von Borzyszkowskiego, von Sikorskiego i von Kiedrowskiego. Liczba włók ziemi wynosiła 25 i 51 mieszkańców, w tym 2 Niemców i 49 Polaków. Do tej statystyki trzeba jednak dodać, że 49 Polaków to także Kaszubi i nie wiadomo kogo zaliczono do Niemców. Wysiewano wówczas głównie żyto, jęczmień i owies. Na stan zwierząt składało się 7 koni, 12 wołów i 10 krów. Jak widać z tego wieś nie należała do bogatych.
Polskie brzmienie tych nazwisk z 1776 roku przybliżył nam K. Kościński. Oto one: Stanisław Pażątka Lipiński, Stanisław Lipiński, Wawrzyniec Wysocki, Kazimierz Borzyszkowski, Maciej Sikorski, Adam Lipiński, Jakub Kiedrowski, Barbara Lipińska, Piotr Lipiński i Maciej Lipiński, a więc w sumie 6 Lipińskich. Najznaczniejszą posiadłość we wsi, która należała do Teofila Pażątki Lipińskiego nazywano sądowizną, gdyż dawniej dziedzice tego nazwiska brali udział jako asesorzy w sądach ziemskich powiatu człuchowskiego.