Kościół w Swornychgaciach p.w. Św. Barbary

---

Kościół z XVII w. w Leśnie z najwyższą drewnianą wieżą w Polsce.

---

Jan Zbrzyca* (aka Stanisław Pestka)

KOŚCIÓŁEK W SWORACH

Wieża ciej grēbô beczuszka
Zebē odnēkac Nieplēkę
Ë w malincich sercach
Budzēc swięti przelęczenie
Dwigałē ze sosnowēch bôlów
Przētac redowanie ē smutnoscē
Nôbelnieszi ze secierów ē smēdlesów
Ode Zaniów, Gôchów, Płęsnów
Jak u sebie doma na wierzēsku
Robilē rędo za darmôka
Szada-Borzszksci, Wańtoch, Ruca,
Gostomsci jaż z Ciedrzēc, Smętk
Pospołu z Krężlami, Jędrochem,
Blęccim, Coppą ē Wirkusem.
Dzęka nim sę letko odwijało
Z lēpowēch ē olszkowēch uzemków
Obleczenie scanów chusta Weronici
Ji gładzēzna twardô bēła
Równak lepi od nômiętszich warpów
Łzē suszēła nôrodowi
Chtēren brodzył w utrôpieniu
Jak w sworzeńscim piôsku lęchim
Przecę wszētci mielē bezpiek
Kruzowany i pokrętn barok
Wēproscywôł krzēwe stegnē
Jaż do sami Gwiôzdē Morza.

W TATKOWIZNIE

Zdzebłuszko niżi orlich gniôzd
Przēsnęła dusza anielskô,
Mosągowim czubciem sygô gwiôzd
Letkô, bo wēzbētô celska

A, niechże to wszētci kacē!
Laurowi ē cemni postôw sēkna
Niė zawdē nēch jistnēch bogacy.
Na stolanēch sumieniach niżódnėgo strēpa

W poszēku je wiedno roztrębarch ułańsci,
Z wargów żelôzno spôdliwô poprucha
Słowów parminiastich ciej miecz pańsci,
Wēnierzchłich z ognia, pełnych łżēducha

Bē w mēsl nie wprugłė kaducznė cuple
E żebė nie ubiżkało do czēsta
Ostatnich Wendów w słowiansci pęklē –
Wērglów ē fifów buńczuci wēsok niesta

Od chēczē do chēczē taciė powiôstci
Drabują, tuniają w Sybili wsuwankach
Wkół dėle grēbė a rozēmk snôdci
Jakusz wētrafic bez kornusowi choranci?

Grzēmotno sę jiscēc, krējamko żdac i sę pępużēc,
Żedalekô moc rzimskô bez ochlētwē
Zbawi wszētciė zmurchlałē dusze,
Jednym pastuszim krziżem w powietrzu.

LESNO

Wieża koscelnô
Wēstopērczony palc bożi
Na czubkj jego sę wēgrabcowôł
Kurôk sępusznik
Chlēch Piotrowi go wēniósł
Nad pszėnicowi obsėw
Na kłosów wałęgach wachtēje terô
Ē z obłómów macē widnika
Wēdzobuwô herestnik
Złoti óws porėnôszku

UBICZOWÓNY

Za cimże on tej szlachuje,
Czē za smętôrnem pustkowniciem
W obicu z cėrzni?
Czē za zrobiałim ē zgurdżonym,
Mglejałim ē bolewim człowieciem?
Chto nie dokwitł do cikutē,
Nie odkôrbi na taciė pētanie.
Ani ten co sobótkową chojnę
Zapôlô na Getsemani.
Tim kuńsztownym rozblôsciem
Usydlēc chce marzēce tajėmnotē.
Pusti lelekowati umēslēnk,
Tam gdze nôlėgô całoogniowô ofiara.
Ubiczowóny tak je obrosłi bodôrzami,
Że w umękę każdi muszi sę wkrudowac
Ë dokazno ciej gwiôzdē rechowac stigmatē...
Dopiėrze starczi uwôżnotē na cēdownosc.

* Jan Zbrzyca to pseudonim literacki Stanisława Pestki. Jego sylwetkę przedstawiliśmy w Nr 6/2002 NG przy okazji prezentowania jego autorstwa rozprawki pt. "Prusy czy Brusy". Powyższy wybór jego wierszy pochodzi z tomiku „Wizre e Duche” wydanego przez Oddział Gdański Zrzeszenia Kaszubsko–Pomorskiego w 1986 roku.