Bolesław Machut (fot. Jan maziejuk)
28 lipca 1905 roku
urodził się w Kościerzynie Bolesław MACHUT. Ojcem jego był Jan, a matką Franciszka z domu Kobiela.
Po ukończeniu seminarium nauczycielskiego w Kościerzynie, pracował w szkolnictwie na terenie powiatu chojnickiego. Poszukiwany przez okupanta, ukrywał się i działał w Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski” pod pseudonimem „Cezar”, gdzie piastował funkcję instruktora polityczno-oświatowego na gminę Brusy i emisariusza organizacyjnego na powiaty kaszubskie.
Dla swobodniejszego poruszania się w terenie, otrzymał fałszywy dowód „Deutsche Volkliste” wystawiony na nazwisko Franz Mach, podrobiony w Głuchym Borze w powiecie kościerskim.
20 czerwca 1944 roku został aresztowany i zesłany do obozu w Stutthofie, skąd wrócił po wyzwoleniu 10 marca 1945 roku i objął funkcje kierownika szkoły w Lipnicy. Jako działacz Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego kandydował do sejmu PRL w 1956 roku i został posłem w kadencji lat 1956-61. Należał do aktywnych działaczy kaszubskich, zakładał struktury organizacyjne Zrzeszenia Kaszubskiego w gminie Lipnica. Dwukrotnie, zaraz po wojnie, oraz w 1982 roku był współ inicjatorem wzniesienia na Piszczatej Górze pod Borzyszkowami, Krzyża Pamięci Ofiar II wojny światowej mieszkańców Goch.
Po przejściu na emeryturę osiadł w Kościerzynie, nie mniej nadal utrzymywał żywe kontakty z Gochami. Za swą działalność był m.in. odznaczony Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, oraz Krzyżem Partyzanckim.
Zmarł w Kościerzynie 30 sierpnia 1991 i tam jest pochowany.
14 sierpnia 1873 roku
urodził się w Brzeźnie Szlacheckim - Augustyn LEW-KIEDROWSKI, były wójt oraz wielce oddany działacz narodowy i społeczny.
W ostatnich latach przed pierwszą wojną światową należał on do najaktywniejszych działaczy społecznych i narodowych nie tylko na terenie swej gminy, ale także w ówczesnym powiecie człuchowskim.
Był on członkiem Polskiej Rady Ludowej i przez kilka lat prezesem Towarzystwa Ludowego, oraz aktywnym propagatorem czytelnictwa gazet i książek polskich. Wybudował dom z salą i z sceną teatralną, w której skupiło się życie kulturalne okolicznych miejscowości. W domu tym swą siedzibę miały także miejscowe Towarzystwo Ludowe oraz Towarzystwo Rolnicze.
W latach 1916-1919 należał do najaktywniejszych organizatorów walki o przyłączenie części byłego pruskiego, powiatu człuchowskiego, zamieszkałego przez skupisko ludności polskiej, do odrodzonego państwa polskiego.
Po przyłączeniu tych terenów w 1920 roku do Polski został wójtem gminy w Brzeźnie Szlacheckim i członkiem sejmiku powiatowego w Chojnicach, a w 1930 roku z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem /BBWR/ został wybrany do Wydziału Powiatowego w Chojnicach.
24 października 1939 roku zostaje aresztowany a poczym zamordowany przez hitlerowców.
15 sierpnia 1902 roku
urodził się w Zapceniu Konrad LEMAŃCZYK, pracownik naukowy przemysłu chemicznego, dr filozofii, działacz ruchu oporu.
Uczył się w gimnazjum w Chojnicach, gdzie zdał maturę w 1920 roku. Ukończył studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego. W 1927 roku obronił pracę doktorska pod kierunkiem profesora B. Niklewskiego „Badania fizykochemiczne nad absorpcją soli potasowych przez system korzeniowy roślin”.
W latach 1925-1927 był asystentem Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego.
W latach okupacji hitlerowskiej od marca 1940 roku pełnił służbę w szeregach konspiracyjnej organizacji na terenie Zagłębia Dąbrowskiego w Związku Orła Białego, pod pseudonimem „Chojna”.
17 marca 1941 roku został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu w Sosnowcu, skąd wywieziono go do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu, następnie do Mauthausen. W obozach tych przebywał jako więzień polityczny do 5 maja 1945 roku.
Po wyzwoleniu pracował w przemyśle chemicznym na Śląsku, następnie w Warszawie, a na sesjach i zjazdach organizowanych przez Radę Wzajemnej Pomocy Gospodarczej /RWPG/ wygłaszał prelekcje. Był autorem licznych publikacji w różnych czasopismach w tym zagranicznych, oraz współautorem wielu pozycji książkowych. Pisał relacje i wspomnienia z przeżyć okupacyjnych a także manuskrypt „Pierwsze gazownie w obozie Auschwitz” /1976/; znajduje się on w zbiorach archiwalnych Muzeum w Oświęcimiu.
Zmarł w Warszawie w 1981 roku.
15 sierpnia 1982 roku
zmarł Józef ALBRECHT.
Urodził się on, 7 kwietnia 1907 roku w Upiłce z ojca Jana i matki Marianny z domu Rudnik Po ukończeniu szkoły powszechnej w Borowym Młynie, pracował w gospodarstwie swego ojca. W 1928 roku rozpoczął naukę jako uczeń murarski, a po zdaniu egzaminu czeladniczego pracował w różnych przedsiębiorstwach budowlanych na terenie Chojnic. Przed wojną m.in. pracował przy budowie gmachu Komunalnej Kasy Oszczędności
Po wojnie rozpoczął pracę w chojnickim „Rolbudzie”, który w 1950 roku przekształcił się w Budowlane Przedsiębiorstwo Powiatowe, a w 1964 roku w Przedsiębiorstwo Budownictwa Rolniczego.
Jako pracownik tych przedsiębiorstw, odbudowywał Chojnice, a także pracował przy wznoszeniu nowych obiektów m.in. kino-teatru czy też nowego, chojnickiego zakładu mleczarskiego i wielu nowych szkół, tzw. „Tysiąclatek”, na terenie powiatu chojnickiego.
Wykazując się dobrym zmysłem organizacyjnym i zaangażowaniem społecznym awansuje na stanowiska kierownicze z funkcją dyrektora przedsiębiorstwa włącznie. Był również licznie odznaczany, odznaczeniami państwowymi i lokalnymi w tym Medalem 700-lecia Chojnic.
Miał także swój udział w rozbudowie szkoły w Borowym Młynie, zapisując się m.in. przez to na trwale w pamięci swych ziomków, a za całokształt swych dokonań został, wpisany do Honorowej Księgi Zasłużonych Obywateli Powiatu Chojnickiego.
/Opracowano na podstawie książki „Godni Pamięci - Chojnicki słownik biograficzny 1275-1980” autorstwa Zbigniewa Stromskiego./
![Zbigniew Talewski [Borowy Młyn]](/foto/autorzy/1.jpg)