Stegna wiedzie skrajem jaru
Przy niej w rzędzie stoją trzy stare sosny
Groźnie wyciągając kosmate
Ramiona uzbrojone jak sowa
W źrenice.

Za nimi z leśnego poszycia
Wyrastają gromadnie
Jak w stadzie kokosze
Jałowce.

Obok młodnik jodłowy
Ostoja leśnej zwierzyny
A ponad nimi armia
Świerków i sosen
Po horyzont płynie
Poszumem stepowej trawy
Z szacunkiem pochylając
Zielone korony.

Gdzie niegdzie stoi
Brzoza
Bielą radosna
Jak panna młoda
Co do ślubu iść
Gotowa.

Przybyszu
Pokłoń się strażnikom
Starym sosną
I bez obaw zanurz się
W kaszubskiej knieji.