W Imię Pana co umarł na krzyżu
A w dniu trzecim zerwał śmierci pęta.
Bracia moi i siostry, zwierzęta,
Błaga was biedaczyna z Asyżu.
Bracie koniu, batem smagany,
Przebacz ludziom przez Chrystusa rany

Bracie psie bardziej ludzki niż ludzie
Na łańcuchu więziony przy budzie
O głodzie i o chłodzie, i w brudzie
A podczas lata, gdy szukasz ochłody,
Często bez miski wody
Psie, który dajesz ludziom wierności przykłady,
Odpuść ludziom, braciszku, wszystkie ludzkie zdrady.

Siostro kotko, matko nieszczęśliwa,
Której człowiek kocięta porywa.
A ty szukasz, bólu oszalała
Gdzie się twoja rodzina podziała
Smutne kotki, zagłodzone koty
Raczcie ludzkie wybaczyć niecnoty.

Szczygły, szpaki, sikory, czyżyki,
Zięby, dzwońce, skowronki, słowiki, czarne kosy,
Złote wilgi, modre kraski,
Łowione dla zabawy w samotrzaski,
Ptaszki miłe, ptaszki lube, ptaszki złote,
Darujcie ludziom ich złość i głupotę

Wy, co ludziom, nie sobie miód zbieracie, pszczoły,
Wy, co ludziom, nie sobie pracujecie, woły,
Ludziom, co was mordują batem bez litości
Dla mięsa i skóry, dla rogów i kości
Odpuście ludziom, mimo że wiedzą co czynią

A teraz wy wszystkie;
Ssaki, ptaki, ryby, gady
Gdziekolwiek was człowiek gnębi
Na ziemi, czy w wodnej głębi
Wszystkie biedne ofiary ludzkiego plemienia
Nie odmawiajcie braciom – ludziom przebaczenia.
Oto człowiek przed wami się kaja w pokorze,
Bracia, darujcie ludziom winy w imię Boże.

Stworzeniu, które w bólu na ten świat przychodzi
I jęcząc rodzi,
Które żyjąc i rosnąc wzajem się pożera
Wreszcie umiera.
Stworzeniu, które dotąd wyzwolenia czeka,
Cierpiąc społem za grzech pierworodny człowieka
Wszystkiemu co mówi „jestem”
Mówią, śmiechem, płaczem, gestem,
Krzykiem, ruchem i szelestem,
Ludziom, zwierzętom, drzewom, kwiatom, trawie
W imię Chrystusa Pana błogosławię.