Gdzież na wzgórzu
moja checz
biały całun rozpościera
w wież kościołów
wpleciona

wiek tradycji
rodnô mówa
pobrzmiewają
swojską nutką
przenikając
miękkie wnętrza
serc rzuconych
płachtą wiatru

takie małe zawiniątko
nowego początku

płyń więc pieśni
o dwóch licach
z drzewcem Kaszëb
przylepionych

rozgłoście to wszem
dzwonnicą
jaki dobry chleb
tu pieką

a to ciasto
w dzieży kolbie
rozrasta się
nieskończenie
obdzielając je
wśród wszystkich
nowym życiem
płonie
tu Kaszëba jest
wśród swoich

każden inny
zachwycony
jeśli ziem tych
smak poczuje
szybko wróci
w naszë stronë

i założy
swoje gniazdo
na ti zemi
wszędze

a më wszëtce
do stajenki
przystapimy
z Boga zgodą
przebierańcy
potępieńcy
połączeni pniokiem
krzakiem
potokiem
i cała przyrodą
tak nam Panie – dopomóż!

Jasień 24.01.2009 r.