Co nowego w warszawskim teatrze tańca „mufmi” Anny Piotrowskiej

Mufmi – to teatr, którego założycielem jest pochodząca z Słupska Anna z Talewskich- Piotrowska działająca w Warszawie od 1995 r. Na co dzień mufmi pracuje na scenie Klubu DGW. Teatr prezentował się w wielu miejscach w kraju i w Europie. Najważniejsze Festiwale w Polsce: Kalisz (główna nagroda 2007r. XV Międzynarodowe Prezentacje Współczesnych Form Tańca, główna nagroda 2006r. na scenie_off), Bytom - Międzynarodowa Konferencja Tańca Współczesnego (2006-2008), Lublin - Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca. Występy w Budapeszcie, Sztokholmie, Pradze, Bratysławie, Berlinie, Brukseli, Palermo.

mufmi teatr zaprezentuje się podczas 022.taniec jedno z najnowszych przedstawień, czyli "usługi płatne, czyli cała Polska plecie dzieciom", jak również "Puste miejsca". Przedstawienia wg koncepcji, reżyserii i choreografii Anny Piotrowskiej. Kreacja i wykonanie artyści mufmi.

*

Puste miejsca, czyli stare kino Klubu DGW (przy Al. Niepodległości 141 w Warszawie). Miejsce dobrze znane warszawskiej widowni. Jest to bardzo specyficzna przestrzeń i dlatego patrząc na pustą widownię Anna Piotrowska zainspirowała się miejscem i zrealizowała specjalne przedstawienie, w którym badała możliwości przestrzenne, jakie niesie za sobą sala kinowa Klubu DGW. "Puste miejsca" - ilu ludzi przychodzi, ilu odchodzi, ilu zasypia, ilu się cieszy, a ilu płacze. Fotele skrzypią - są prostą muzyką dawnych czasów, dawnych pamięci. Czy puste miejsca pozostają puste, czy też przez chwilę można je wypełnić, by na nowo opuścić i zostawić. Czy jest do czego wracać? Czy jest za czym tęsknić? Pomysł na przedstawienie zrodził się z działań związanych z pamięcią miejsca, czy też site specific art.

koncepcja, reżyseria i choreografia: Anna Piotrowska

kreacja i wykonanie: mufmi group

*

Usługi płatne, czyli cała Polska plecie dzieciom

Zabierz mnie stąd, tam gdzie nie ma karpia. Opowiedz mi brednie słyszane codzienne. Popleć, przepleć, rozpleć... Poczytaj mi... 

- reżyseria, choreografia i koncepcja: Anna Piotrowska

- kreacja i wykonanie: Aleksandra Bożek, Joanna Federowicz, Anna Kaźmierowska, Anna Kowalska, Anna Szawiel, Aleksandra Zdunek

producenci: eferte_Fundacja Rozwoju Tańca, Klub DGW, Stowarzyszenie Artystyczne Makata

Z recenzji:

„Fenomen twórczości Anny Piotrowskiej jest ściśle związany z postawą, jaką reprezentuje wobec sztuki tańca współczesnego. Nie jest to tylko działanie całą szeroką gamą środków tańca współczesnego, przede wszytkim bowiem jest to wyjście poza znane i wypracowane metody pracy z tworzywem tańca. Z jednej strony, jako widzowie zanurzamy się w świat stały i organiczny, z drugiej natomiast otwieramy się na nowe doznania. Te nowe doznania są wynikiem niekonwencjonalnego podejścia nie tylko do struktury materii ruchu ale również do tancerzy. Partnerska relacja, którą Piotrowska wybudowuje i proponuje pomiędzy nią a jej tancerzami towarzyszy już od pierszych prób. Jednocześnie jednak pojawia się i istnieje zaufanie, jakim uczniowie darzą mistrza, który dzięki temu pozwala się od niego uczyć. W konsekwencjach próby stają się procesem niezwykle intymnym, tyle samo w nich jest ćwiczeń, ile rozmów. Tyle samo realizacji ruchowych poleceń, ile pisemnych. Temat się studiuje, pogłębia, zgłębia i wciąż poznaje. Dzięki temu efekt finalny, czyli choreografia jest unikalnym zapisem doświadczeń drogi ryzyka. Widz staje się świadkiem nie tylko spektaklu ale ogromnego, zdobytego przez uczestników przedstawienia, doświadczenia. Rzutuje ten niezwykły sposób pracy na rezultaty. Oryginalny ruch oraz nienamacalna atmosfera tajemnicy zabiera widza do krainy empatii, w której nie rozum ale zmysły dyktują warunki odbioru. Ulegać nim, to znaczy oglądać i widzieć, oglądąć i śmiać się, oglądać i płakać, wreszcie oglądać i czuć swym ciałem oglądającego napięcie spektakli Piotrowskiej.

Iwona Pasińska ( teatrolog, tancerka, pedagog, choreograf, absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Łodzi, była pierwsza solistka PTT w Poznaniu)

*

Warszawski Teatr Tańca / WARSZAWA / TRWA-NIE

Warszawski Teatr Tańca powstał w styczniu 2008 roku. Pomysłodawczynią, założycielką i dyrektorem teatru jest Aleksandra Dziurosz – choreograf, tancerka, nauczyciel tańca współczesnego. Oficjalnie zespół zainaugurował działalność spektaklem Chopin – ex-saturo, do muzyki Fryderyka Chopina. Miało to miejsce 28 lipca 2008 roku w Łazienkach Królewskich, podczas Chopiniany – Dni Fryderyka Chopina w Warszawie. W grudniu 2008 roku, podczas Warszawskiej Nocy Tańca, odbyła się premiera spektaklu Trwa-nie - drugiej produkcji Warszawskiego Teatru Tańca. Głównymi celami Warszawskiego Teatru Tańca są popularyzacja sztuki tańca jako środka wypowiedzi oraz budowanie przestrzeni dialogu z widzem. Ideą zespołu jest tworzenie współczesnych spektakli teatru tańca, opierających się na interdyscyplinarnym podejściu do twórczości artystycznej, kreujących nową, unikalną taneczną formę, skontrastowaną wobec baletu klasycznego. Przekraczającą granice rodzajowe, techniczne i stylistyczne. Teatr Aleksandry Dziurosz ma formę pluralistyczną, jest kombinacją tańca, ruchu, teatru, muzyki i sztuk wizualnych. Realizuje spektakle i działania performatywne także poza tradycyjną przestrzenią teatralną – w miejscach, gdzie ta forma sztuki gości rzadko lub wcale. Dyrektor teatru decyduje, oczywiście, o kształcie spektakli, ale na oblicze artystyczne wpływają również członkowie zespołu. Sześcioosobową grupę tworzą profesjonalni tancerze tańca współczesnego i baletu klasycznego. Jednak otwarta formuła WTT pozwala na zapraszanie nowych wykonawców. Założycielka stale współpracuje z młodymi kompozytorami – Aleksandrą Bilińską, Aldoną Nawrocką i Markiem Kacprzakiem, scenografem – Magdą Grabowską oraz fotografem i reżyserem obrazu – Tomaszem Tarnawskim. Obecnie siedzibą WTT jest Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki w Warszawie. Tu działa też Studio Tańca Współczesnego Aleksandry Dziurosz, w którym pasjonaci tańca doskonalą swoje umiejętności w trzech grupach zaawansowania. Zajęcia w Studiu prowadzi Aleksandra Dziurosz i zaproszeni goście m.in. Leszek Bzdyl i Maria Stokłosa.

TRWA-NIE - fragment

scenariusz i reżyseria: Aleksandra Dziurosz

konsultacja reżyserska: Tomasz Szczepanek

choreografia: praca zespołowa Warszawskiego Teatru Tańca

muzyka: Marek Kacprzak

kostiumy i scenografia: Magda Grabowska

projekt video: Tomasz Tarnawski

reżyseria światła: Ewa Garniec

występują: Aleksandra Dziurosz, Joanna Haszcz, Ewa Sikorska

fot. Janusz Matuszewski

4 x kobieta = 1 x kobiecość. 4! problemów. Wielość potęgujących się układów okresowych ich przeszłości. Toksyczne związki molowe, wywołujące reakcje alergiczne, zobojętniły je na zakwaszone środowisko. W dużym ˚ nie z ich winy.

Związki w ∆ prostokątnym ≠ ich obiegu. Szukając pędu, napięcia i natężenia dotarły na koniec osi. W procesie badawczym popełniły ∞ błędów, a w każdym z nich nastąpiła utrata mocy. Nieprzespane noce = aⁿ.

˂ lub ˃ logicznych rozwiązań. pomocnych dłoni. Skazane na siebie w okresie połowicznego rozpadu niektórych izotopów.  Defekty masy niektórych jąder atomowych, zmiana ciężaru i przyśpieszenia nie spowodowały jednak zmiany w ruchu cząsteczek naładowanych dodatnio. Sinusoida nastrojów ⇒ wysokiego poziomu progress-teronu, który obecnie stał się jedynym katalizatorem działania ich pola magnetycznego.

*

TEATR ZAWIROWANIA /  WARSZAWA / Cumulonimbus

Zespół Teatru Tańca Zawirowania składa się z tancerzy o wykształceniu baletowym (w tym z doświadczeniem solistów Teatru Wielkiego) i takich, którzy zdobywali szlify na warsztatach tańca współczesnego . Połączenie różnych doświadczeń tancerzy daje ciekawy efekt sceniczny i rozszerza możliwości kreacyjne uprawianego przez nich teatru. TT Zawirowania wyjeżdża na występy do Berlina, Budapesztu, Odessy, Pragi, Witebska, Madrytu, Bańskiej Bystrzycy i na Kretę. W budynku Starej Prochoffni powstają autorskie spektakle, których zadaniem jest opowiadanie o emocjach przy pomocy ruchu. Liderką zespołu jest Elwira Piorun, była solistka Teatru Wielkiego, która przez  kilka lat występowała w teatrach baletowych i tanecznych w Niemczech. Z teatrem współpracuje reżyser, Włodzimierz Kaczkowski, który pomaga tancerzom wzbogacię warsztat o umiejętności aktroskie.

Ambicją twórców teatru jest, aby przy zastosowaniu współczesnych technik tańca powstawały spektakle narracyjne, opowiadania fabuł poprzez taniec. Liderką zespołu jest Elwira Piorun, była solistka Teatru Wielkiego, która przez kilka lat występowała w teatrach baletowych i tanecznych w Niemczech. Przygotowała wiele solowych ról, zajmuje się choreografią i szkoleniem młodych tancerzy. Z teatrem współpracuje reżyser, Włodzimierz Kaczkowski, który pomaga tancerzom wzbogacić warsztat o umiejętności aktorskie. Teatr prowadzi działalność edukacyjną – od zeszłego roku odbywają się całoroczne warsztaty, których efektem są spektakle wieńczący pracę młodych tancerzy.  Teatr jest organizatorem Festiwalu Teatrów Tańca Europy Środkowej Zawirowania, odbywającego się co roku w czerwcu.

Cumulonimbus

choreografia i pomysł: Karolina Kroczak, Elwira Piorun

wykonanie: Karolina Kroczak, Elwira Piorun

Elwira Piorun - Absolwentka warszawskiej szkoły baletowej i pedagogiki tańca w Akademii Muzycznej w Warszawie. Długoletnia solistka Opery Narodowej w Warszawie (główne role w Giselle, Fortepianissimo, Nienasyceniu), osiem lat pracowała w Niemczech (Hagen i Dortmund - główne role w Prometheusie, Chopin et lesFemmes Fragiles, Verhaengte Spiegel). Pracowała w Polskim Teatrze Tańca jako pedagog i tancerka (Barocco, Tango z Lady M, Przypadki pana von K.) Tworzy choreografie w Teatrze Tańca Zawirowania (Przytul mnie, Jeśli kochasz zabij, Nic tylko błękit)

ALEKSANDRA BOŻEK / WARSZAWA / Dystans

Początkowo - przez prawie 10 lat - zajmowała się tańcem nowoczesnym, następnie tańcem jazzowym (3 lata - Kielecki Teatr Tańca) i ostatecznie została przy współczesnym (początkowo w Bytomiu i Krakowie - grupa Hoplaaa). W 2008 roku ukończyła instruktorski kurs kwalifikacyjny na instruktora tańca współczesnego. Obecnie związana z teatrem Mufmi. Prowadzi również zajęcia z tańca współczesnego.

KAROLINA KROCZAK i KOMPANIA TANECZNA / WARSZAWA / 3 po 3

Absolwentka wydziału Polonistyki (kier. Wiedza o Kulturze) UW. Jako tancerz i choreograf pracuje w Teatrze Tańca Zawirowania (ostatnia premiera: „Nic tylko błękit”).

W latach 2005-2007 brała udział w edukacyjnym projekcie Śląskiego Teatru Tańca (projekt Wyższa Szkoła Sztuk Performatywnych). 

choreografia i pomysł: Karolina Kroczak

wykonanie: Kompania Taneczna w składzie: Anna Dziadosz, Marzena Roguska, Anna Regulska

Kompania Taneczna - zespół, który powstał w 2005 r. i funkcjonuje przy "Centrum Artystycznym Radomska 13". Choreografem i kierownikiem artystycznym jest Karolina Kroczak - tancerka, choreograf i dyplomowany pedagog tańca wspólczesnego. Do dorobku zespołu można zaliczyć m.in. spektakle taneczne (Co w trawie piszczy, Twister show) i etiudy choreograficzne (Stojąca w wannie, Kulki, 3 po 3)

ANNA KRUK / WARSZAWA / Daj

Anna Kruk - tancerka, choreograf, nauczyciel. Ukończyła Szkołę Witka Jurewicza w Kaliszu. Jest współzałożycielem festiwalu tańca “PolemiQi” i koordynatorem międzynarodowych projektów w ramach programu „kierunek.(Europa_Warszawa).Taniec”. Zainteresowana przede wszystkim tańcem współczesnym, kontakt improwizacją i projektami łączącymi różne dziedziny sztuki. Brała udział w spektaklach i projektach m.in. Anny Piotrowskiej, Franka Michelettiego, Be van Vark, Jaro Vinarskiego, Daniela Racka. Polsko-izraelski spektaklu „Gra w dybuka”, którego jest współtwórczynią, był pokazywany w Polsce i Izraelu. W 2008 r zakwalifikowała sie do finału festiwalu Szolo-Duo w Budapeszcie.

Obecnie pracuje jako choreograf i nauczyciel tańca współczesnego i kontakt improwizacji w Warszawie, gdzie prowadzi swój teatr tańca.

OLGA SZYPULSKA / WARSZAWA / Promise

ALEKSANDRA ZDUNEK / WARSZAWA / Słonina

koncepcja i reżyseria: Anna Piotrowska

kreacja i wykonanie: Aleksandra Zdunek

muzyka: Bartosz Tkacz, Olga Szypulska, Marcin Pyciak

czas: około 20 minut

Inspiracja: wybrani pasażerowie warszawskich tramwajów. Opis: „Jestem Słonina. Znoszę pozłacane jajka. Umoszczam się wygodnie. Mijam przystanki. Nie pytam, nie wącham, nie patrzę. Nie lubię ludzi i kurzu. Wzrok uwielbiam. Jestem pełna, ostateczna, definitywna. Tylko pustych tramwajów się boję