Emilia Zimnicka – pochodzi z podczęstochowskiej wsi Zamoście. Rodzice jej było właścicielami średniej wielkości gospodarstwa rolnego. W czasie niemieckiej okupacji zarówno ojciec, jak i matka dostali się do niewoli. Małą Emilkę, wówczas Jarząbek, wychowywał dziadek, który przed wojną był wójtem gminy Zamoście. Jako człowiek oczytany był dla niej wzorem. W wieku pięciu lat nauczył ją już pisać i czytać. W tak młodym wieku znała już całą „Trylogię” H. Sienkiewicza. Jak wszystkie wiejskie dzieci pasła gęsi i krowy. Lubiła te zajęcia bo mogła wtedy czytać książki i śpiewać na cały głos piosenki. Już wtedy pasjonowało ją piękno uprawianej ziemi, otaczającej przyrody. Lubiła patrzeć godzinami w niebo na przesuwające się obłoki. Od kiedy mieszka w Izbicy pisze wiersze, głównie o pięknie tej ziemi. Z. Babiarz – Zych tak ją w wstępie tego zbioru charakteryzuje : „Emilia Ziemnicka, choć była późna godzina przyjechała ( do Damnicy) z Izbicy, gdzie żyje i mieszka. A Izbica to już koniec świata, stamtąd autobus już nie jedzie dalej, tylko musi zawrócić w stronę Główczyc. Bo dalej już bagna, jezioro i morze. Biedna to wieś ta dzisiejsza Izbica, ale niemniej piękna, bo położona w otulinie Słowińskiego Parku Narodowego. Pani Emilia opisuje ą w swoich wierszach, pieści słowem najprawdziwiej jak umie. I trzeba kochać ją za to, szanować, ze taka jest, ze tak chce...”